درمان های متاستاتیک سرطان سینه به کاهش مرگ و میر کمک کرده است

نزدیک به یک سوم کاهش (29٪) به دلیل پیشرفت در درمان سرطان سینه متاستاتیک است، شکلی که به سایر قسمت های بدن گسترش یافته و به عنوان سرطان پستان مرحله 4 یا سرطان عود کننده شناخته می شود. اگرچه این سرطان های پیشرفته قابل درمان نیستند، زنان مبتلا به بیماری متاستاتیک بیشتر از همیشه عمر می کنند.

این تجزیه و تحلیل به محققان سرطان کمک می کند تصمیم بگیرند که تلاش ها و منابع آینده را به کجا هدایت کنند.

دکتر جنیفر کاسول ژان، دستیار در این زمینه گفت: “ما می دانیم که مرگ و میر ناشی از سرطان سینه در چند دهه گذشته رو به کاهش بوده است، اما تعیین کمیت کدام یک از مداخلات ما موفق تر بوده و تا چه حد بوده است.” دارو. این نوع مطالعه به ما این امکان را می دهد که ببینیم کدام یک از تلاش های ما بیشترین تأثیر را دارد و هنوز در کجا نیاز به بهبود داریم.»

Caswell-Jin و Liyang Sun این مطالعه را که در 16 ژانویه در 16 ژانویه منتشر شد، نویسندگان مشترک بودند. مجله انجمن پزشکی آمریکا. سیلویا پلوریتیس، دکترا، استاد و رئیس علوم داده های زیست پزشکی، و آلیسون کوریان، دکترا، دکترای پزشکی، استاد پزشکی و اپیدمیولوژی و سلامت جمعیت، از نویسندگان ارشد هستند.

این مطالعه یک تلاش مشترک توسط یک کنسرسیوم ملی از محققان به نام CISNET یا شبکه مدلسازی مراقبت و مداخله سرطان است. CISNET در سال 2000 توسط موسسه ملی سرطان برای درک تأثیر نظارت، غربالگری و درمان سرطان بر عوارض و مرگ و میر ایجاد شد. این امر مستلزم الگوریتم‌های کامپیوتری پیچیده‌ای است که قادر به مدل‌سازی سیر طبیعی بیماری و مسیرهای درمانی معمولی بیماران منفرد هستند، سپس آن اطلاعات را به داده‌های سطح جمعیتی که توسط برنامه نظارت ملی، اپیدمیولوژی و نتایج نهایی، یا ثبت SEER، از سال 1975 تا 1975 جمع‌آوری شده است، ترجمه کند. 2019

این مطالعه سومین مطالعه از سه مقاله CISNET است که از سال 2005 منتشر شده است که سهم نسبی غربالگری منظم و پیشرفت در درمان مرگ و میر ناشی از سرطان پستان را ارزیابی می کند. دو مقاله قبلی دستورالعمل های ملی را ارائه کرد و به محققان سرطان کمک کرد تا تلاش های خود را بر حل نشدنی ترین مشکلات متمرکز کنند.

پلوریت گفت: «بیست سال پیش، این سؤال مطرح شد که آیا ماموگرافی غربالگری معمول واقعاً تعداد مرگ و میر ناشی از سرطان سینه را کاهش می دهد یا خیر. اما در سال 2005، او و سایر محققان CISNET مقاله ای را در مجله منتشر کردند مجله پزشکی نیوانگلند که قویاً نشان می‌دهد که غربالگری بین 28 تا 65 درصد (مدل‌های مختلف درجات مختلفی از تأثیر را نشان می‌دهند) کاهش مرگ و میر تا سال 2000 بین سال‌های 1975 و 2000 را بر عهده دارد.

دومین مقاله منتشر شده در سال 2018 در مجله انجمن پزشکی آمریکاتفاوت‌ها را در پاسخ‌دهی به درمان و نتایج بقا در میان زنان مبتلا به انواع مختلف سرطان پستان از سال 2000 تا 2012 برجسته کرد – زیرگروه‌هایی را با بقای ضعیف‌تر تعریف کرد.

پلوریت گفت: “ما دریافتیم که اگرچه غربالگری هنوز هم تاثیر مهمی دارد، اما بیشتر کاهش مرگ و میر سالانه به دلیل بهبود در درمان سرطان پستان در مراحل اولیه بر اساس مشخصات مولکولی هر سرطان است.”

مطالعه حاضر اولین مطالعه ای است که به طور خاص بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک را در مدل های خود گنجانده است. این یافته که 29 درصد از کاهش مرگ و میر ناشی از پیشرفت در درمان سرطان سینه متاستاتیک است، محققان را شگفت زده و خوشحال کرد.

Caswell-Jean گفت: “ما در ابتدا فرض کردیم که درمان بیماری پیشرفته بعید است که به طور قابل توجهی به کاهش مرگ و میر کمک کند که در دو مقاله قبلی ثبت کردیم.” اما درمان‌های ما بهبود یافته است و واضح است که تأثیر قابل‌توجهی بر مرگ و میر سالانه دارد.»

محققان CISNET از چهار مدل کامپیوتری برای ارزیابی داده‌های SEER از سال 1975 تا 2019 استفاده کردند-یکی در آزمایشگاه Plevritis پزشکی استانفورد، یکی توسط محققان موسسه سرطان Dana-Farber، دیگری در مرکز سرطان MD Anderson، و دیگری به طور مشترک توسط محققان دانشگاه توسعه داده شد. دانشکده پزشکی ویسکانسین و هاروارد. این چهار مدل تخمین‌های بسیار مشابهی از تأثیر هر مداخله ارائه کردند: غربالگری ماموگرافی، درمان سرطان پستان در مراحل اولیه (مراحل 1، 2 یا 3)، و درمان سرطان متاستاتیک پستان.

این مدل‌ها کاهش مرگ و میر ناشی از سرطان سینه را که از داده‌های SEER مشخص شده است، تکرار می‌کنند، از 48 نفر در هر 100000 زن که هر سال در سال 1975 بر اثر سرطان سینه جان خود را از دست می‌دهند، به 27 نفر در هر 100000 نفر در سال 2019 می‌رسد – کاهشی حدود 44 درصد. این مدل‌ها به کاهش تخمینی بزرگ‌تری در مرگ و میر در حدود 58 درصد می‌رسند، زیرا بروز سرطان سینه در همان دوره افزایش یافته است و اگر غربالگری و درمان بهبود نمی‌یابد، زنان بیشتری می‌میرند.

مدل ها به این نتیجه رسیدند که حدود 47 درصد از این کاهش مرگ و میر ناشی از بهبود درمان سرطان پستان در مراحل اولیه است و حدود 25 درصد مربوط به غربالگری ماموگرافی است. بقیه یا حدود 29 درصد به دلیل بهبود در درمان بیماری متاستاتیک بود.

پلوریتیس گفت: “طراحی مدل جدید، که باید برای افراد مبتلا به سرطان غیر متاستاتیکی که درمان دریافت کرده اند اما بعداً به سرطان متاستاتیک پیشرفت کرده اند و ممکن است در طول بیماری خود با چندین دارو درمان شده اند، در نظر گرفته شود، بسیار پیچیده بود.” «حدود چهار سال طول کشید. اما زمانی که توانستیم رفتار مدل را تأیید کنیم و مشاهده کنیم که هر چهار مدل از مؤسسات مختلف که از ورودی های مدل جدید به روش های مختلف استفاده می کردند، یافته های منسجمی را ایجاد کردند، واقعاً رضایت بخش بود. مدل‌ها نه تنها معنادارند، بلکه بینش‌های معناداری نیز ایجاد می‌کنند.”

تأثیر درمان بیماری متاستاتیک با افزایش میانگین زمان بقا پس از متاستاز نشان داده می شود: بیمارانی که در سال 2000 مبتلا به بیماری متاستاتیک تشخیص داده شدند به طور متوسط ​​1.9 سال زندگی کردند در مقایسه با میانگین 3.2 سال برای افرادی که در سال 2019 تشخیص داده شدند. زمان بقا بر اساس وضعیت زیر گروه متفاوت است. ، با این حال. بیماران مبتلا به آنچه به عنوان سرطان گیرنده استروژن مثبت و HER2 مثبت شناخته می شود، میانگین افزایش زمان بقای 2.5 سال را مشاهده کردند. افراد مبتلا به سرطان گیرنده استروژن مثبت و HER2 منفی به طور متوسط ​​1.6 سال بیشتر عمر کردند، اما افرادی که دارای سرطان گیرنده استروژن منفی و HER2 منفی بودند در سال 2019 حدود 0.5 سال بیشتر از سال 2000 عمر کردند.

Caswell-Jean گفت: «به عنوان یک متخصص سرطان پستان وقت گذاشتن با این داستان و دیدن پیشرفت واقعی در دهه‌های گذشته معنادار بود. هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. سرطان سینه متاستاتیک هنوز قابل درمان نیست. اما دیدن این که پیشرفت در این اعداد تفاوت ایجاد کرده است، لذت بخش است.» کار علمی و بالینی ما به بیمارانمان کمک می‌کند عمر طولانی‌تری داشته باشند، و من معتقدم که با رشد نوآوری، مرگ و میر ناشی از سرطان پستان به طور پیوسته کاهش خواهد یافت.

محققان مرکز سرطان MD اندرسون، موسسه سرطان دانا-فاربر، دانشکده پزشکی و بهداشت عمومی ویسکانسین-مدیسون، موسسه ملی بهداشت، کالج پزشکی آلبرت انیشتین، دانشکده پزشکی هاروارد، دانشگاه جورج تاون، و موسسه سرطان و پیری جورج تاون لومباردی به این مطالعه کمک کرد.

این مطالعه توسط مؤسسه ملی بهداشت (هزینه های U01CA253911 و U01CA199218) تأمین مالی شد.